MMA - Mixed Martial Arts

Fitnes Zona-mma

MMA je skraćenica od Mixed Martial Arts – u Srbiji poznatiji kao Ultimate Fight. To je moderan borilački sport koji je moćna kombinacija mnogih borbenih stilova (Boks, Tajlandski boks, Rvanje, Brazilska Džiu Džica i Džudo). MMA je borilački sport sa najbržom stopom razvoja na svetu i njegova primenjivost se više puta dokazala na borilačkim takmičenjima širom sveta. Poreklo MMA se vezuje za Pankration. 648 godine pre nove ere Pankration je postao deo Olimpijskih Igara u Antičkoj Grčkoj. Pankration je bio mešavina pesničenja i rvanja i većina mečeva se završavala u parteru gde su udarci i završnice (poluge i gušenja) bili česti. Bio je to najpopularniji sport na Olimpijskim Igrama i u Helenskom svetu. Kroz istoriju bilo je različitih pokušaja da se borenje kao skup znanja u praksi uvrsti u neki određeni modifikovani stil ili sistem koji bi u sebi sadržao ’sve ono što čovek može sa svojim telom u borilačkom kontekstu’.

Borbe su se održavale u areni, ili u ringu koji je bio kvadratnog oblika, dužine od 3,5 - 4m, što je činjeno jer je favorizovana borba prsa u prsa. Borba je imala i sudiju koji je bio opremljen prutom ili palicom kojom je sprovodio pravila, koje su često bivale kršena. Tehnike koje su se upotrebljavale bile su udarci rukama, nogama, laktovima i kolenima, poluge i davljenja. Koristili su se i udarci nogom u noge, prepone i stomak. Udaralo se u stojećem stavu, mada je većina borbi u pankrationu završavala na podu, gde se i rvalo i udaralo. Borci su bili poznati po svojim grepling mogućnostima, i primenjivali su veliki broj tehnika, kao što su obaranja, davljenja, gušenja, poluge. Gušenje je bilo najčešći uzrok smrti u pankrationu.
Borci pankrationa drevne Grčke su postajali heroji, i teme brojnih mitova i legendi. Poznata je i legenda o Arihionu, Dioksipusu, Polidamosu, a čak se i za Herkula verovalo da je borac pankrationa. Aleksandar Veliki je među njima tražio vojnike, jer su njihove vešine u nenaoružanoj borbi bile legendarne. Mnogi od njih su sa Aleksandrom osvajali Indiju 326. p. n. e. To se smatra početkom azijskih borilačkih veština, koje većinom svoje korene nalaze u Indiji tog vremena. Pankration je prva zabeležena forma onoga što će kasnije biti poznato kao mešavina borilačkih veština, i nešto najdalje u čemu je bilo koje društvo došlo u dozvoljavanju golorukog borbenja bez pravila.
Sa jačanjem Rimskog carstva opada popularnosti pankrationa u Grčkoj, a ovaj vid borenja biva zamenjen Gladijatorskim borbama. Znatno kasnije, rvanje i boks su postali dominantni sportovi na Zapadu, dok su tradicionalne borilačke veštine cvetale u Aziji. Ovako stanje je ostalo vekovima.
Moderna takmičenja u MMA imaju dug istorijat, koji se pruža čak do 1800-ih godina kada su se rvači koji su predstavljali veliki broj stilova koji su uključivali džijudžicu, catch-as-catch-can (uhvati-kako-možeš), collar-and-elbow (kragna-i-lakat), grčko-rimski i mnogi drugi, sastajali na turnirima i revijalnim borbama širom čitave Evrope. Ipak, popularnost profesionalnog rvanja je nestala nakon Prvog svetskog rata, da bi se nakon nekog vremena pojavila u dva glavna pravca: „šut“ (shoot), u kojem su se borci zaista takmičili, i „šou“ (show) koji se u velikoj meri zasnivao na koreografiji i teatru, koji se kasnije razvio u moderno profesionalno rvanje.
vremena, bili su članovi familije Grejsi - Karlos i Helio Grejsi, koji su doprineli razvoju i popularizaciji brazilskog džijudžicua, kao osnove vale tudo borbi.
Savremeni MMA najviše vodi poreklo od takmičenja bez pravila vale tudo koja su postala popularna u Brazilu početkom XX veka. Ovaj sport je međunarodni uspeh postigao tek od 1993. kroz UFC turnire (Ultimate Fight Championship), koje je u SAD pokrenuo Rorion Grejsi.

Početkom 1900-ih u Brazilu se održavaju borbe bez pravila, pod nazivom vale tudo (sve dozvoljeno). U to vreme je bilo puno japanskih doseljenika koji su u Brazilu vežbali džudo i džijudžicu. Najpoznatiji, ali ne i jedini, predstavnici džijudžicua.

Ono što je karakteristično za MMA je spajanje udaračke i rvačke, kao i rvačke i parterne ravni. Spajanje raznih pokreta i ravni, bez suvišnih i nepotrebnih radnji je osnovna kineziološka karakteristika savremenog MMA i ono predstvalja njegov zaštitni znak.
MMA je sport pred kojim je dug put do unifikacije metodologije treninga, ali se već sada vrlo jasno nadziru dve struje, odnosno metodologije podučavanja: Zapadna i Istočnoevropska.
Zapadna, koja se primenjuje na Američkom i na većem delu Evropskog kontinenta, odlikuje se većim stavljanjem akcenta na specifični trening, ali i izraženom upotrebom farmakoloških preparata radi postizanja boljih rezultata. Ono što je specifično za zapadni MMA je to da se MMA razmatra kao posebna veština, a ne kao nešto što je sastavljeno iz više fragmenata. Na primer, kada se uči udaranje, stav se odmah modifikuje tako da zadovolji mogućnosti odbrane i od udaračkih i od rvačkih tehnika. To za posledicu ima jako brzo i pragmatično učenje osnova MMA, ali je glavna mana ta što vrlo često nedostaju čvrsti bazni elementi iz pojedinih segmenata borenja, na koje se svakako u profesionalnom sportu kasnije vraća, da bi se popunile prisutne ’’rupe’’ u znanju.

Istočnoevropsku školu karakteriše drugačiji pristup treningu. Naime, raspad SSSR-a je ostavio za sobom vrhunske škole amaterskog boksa, kikboksa i rvanja, što je omogućilo da danas postoji zavidna baza znanja iz udaračkih i rvačkih veština na ovom geografskom prostoru. Ta baza znanja je danas temelj Ruske škole MMA, i na nju se nadograđuju svi ostali neophodni elementi koji čine savremeni MMA.
Ipak, i pored sjajne baze znanja udaračkih i rvačkih disciplina, koja je nedvosmisleno jača nego kod zapadne škole, ovoj školi nedostaju adekvatan specifičan trening, kao i tehnički elementi parternog borenja. Forsiranje nacionalnog sporta SAMBO je ograničilo razvoj brazilske džiu-džice, koja je nedvosmisleno najefikasniji način borbe u parteru, i na taj način se značajno usporilo ovladavanje neophodnim znanjima borbe u parteru. Na svu sreću, 2012. godine MMA je dobio status nacionalnog sporta u Rusiji i formiran je MMA Savez na čijem čelu je legenda Ruskog i svetskog MMA Fjodor Jemeljanjenko kome je pošlo za rukom da celih 10 godina bude neporažen u MMA.
U okviru udaračkih sposobnosti tela, koristimo ekstremitete za zadavanje udaraca, odnosno ruke (šake i laktove) i noge (stopalo, potkolenica, koleno).
Udarački deo MMA podrazumeva i razne načine odbrana od udaraca, kao i najefikasnijeg i najefektivnijeg suprotstavljanja njima. Savremeni MMA u sebi sadrži razne varijante udaraca nogama i rukama iz praktično svih pravaca, što predstavlja celokupan udarački arsenal ljudskog tela.
Rvačko-parterne mogućnosti imaju dve ravni na kojima se ispoljavaju:
- Stojeću ravan i
- ravan partera (zemlje ili podloge na kojoj se nalazimo).
U stojećoj ravni cilj je približiti se protivniku i prevesti borbu u parter. To se može učiniti tako što će se završiti u njegovom klinču i odatle tražiti pogodan hvat i pozicija za prevođenje borbe u parter (saplitanjem, bacanjem, obaranjem) ili će se tehnikom ’’upucavanja’’ (brzi zahvat za jednu, obe noge ili kombinovani hvatovi) munjevito mimoići protivnikove odbrane a on biti izbačen iz ravnoteže ili odvojen od podloge i srušen na zemlju.
U stojećoj ravni, cilj borbe može biti i konstantan pritisak na protivnika u sadejstvu sa hvatovima kojima se protivnik kontroliše i udaraca kolenima, šakama i laktovima kojima se pokušava naneti šteta ili onesposobiti protivnik.
Kada se borba prevela na zemlju, ona se vodi u parternoj ravni na sledeće načine:
- Zauzimanje dominantne pozicije,
- čuvanje dominante pozicije,
- prelazak u dominantniju poziciju,
- upućivanje udaraca iz dominantne pozicije,
- hvatanje protivnika u zahvate gušenja i davljenja kao i poluga na raznim zglobovima.


preuzeto sahttp://www.vukovimma.com/post/3/ta-je-zapravo-MMA i https://sr.wikipedia.org/wiki